|
|
 Dżem- legenda polskiej muzyki rockowo-bluesowej. Zespół, który poniekąd jest częścią kultury, powstał w 1973 roku w Tychach.
Nazwa grupy wywodzi się od Jamu - popularnego w latach 70 - wspólnego śpiewania, grania, improwizowania na dany temat. Zespół założyli bracia Adam i Beno Otrębowie wraz z Pawłem Bergerem i Aleksandrem Wojtasikiem. Później doszedł do nich Ryszard Riedel. Przez dłuższy czas chłopaki grali tylko w jakiś klubach, domach kultury i wiejskich potańcówkach.
Skład kapeli cały czas się zmieniał. Najpierw odszedł perkusista Wojtasiak, potem jego następca Wojciech Grabiński, po którym pojawił się Leszek Faliński, który jak się później okazało był dużą podporą zespołu. Wkrótce zabrakło tez basisty Bena Otręby, za którego przyszedł Józef Adamiec, jednak niedługo potem zastąpił go Tadeusz Faliński- brat Leszka. Z Dżemu odszedł również Berger.
W 1980 zespół wystąpił na dwóch ważnych koncertach. Najpierw na festiwalu w Jarocinie, który był dla nich znaczący, choć go nie wygrali. Później na imprezie Muzyka Młodej Generacji, po którym rozstali się z braćmi Falińskimi. Z początkiem 1981 roku ustabilizował się skład zespołu, przedstawiał się on tak: Riedel, Otrębowie, Berger, Giercukiewicz i Styczyński. Dodatkowo w tym samym roku kapela zaczęła coraz więcej koncertować a publika zaczęła ich rozpoznawać. Wystąpili m.in. na takich imprezach jak: Folk-Blues Meeting, Rawa Blues, Jarocin, Rock Na Wyspie czy Rockowisko.
Następnie zespół zaczął nareszcie nagrywać. Najważniejszymi piosenkami jakie wtedy nagrali były „Paw” i „Whisky”, z czego ta druga stała się największym przebojem grupy. Następnymi singlami jakie nagrali były „Dzień, w którym pękło niebo” i „Wokół sami lunatycy”, wydane dopiero w 1984 r. Do tego roku kapela miała dość luźny harmonogram pracy, a to wszystko spowodowane było brakiem menadżera. Na szczęście, dokładnie po Olsztyńskich Nocach Bluesowych, na ratunek grupie nadszedł Marcin Jacobson. Zaprowadził on ład w zespole, który przede wszystkim zaczął naprawdę nagrywać. Najpierw nagrali kasetę „Dżem”, na żywo, w świnoujskiej FAMIE. Następnie, w 1985, album „Czerwony jak cegła” , który teraz należy do ścisłego kanonu polskiego rocka i jednocześnie jest największym hitem Dżemu. Na płcie znajdują się same kultowe piosenki, zaczynając od „Czerwony jak cegła” poprzez „Jesiony” ,a kończąc na „Kim jestem”. Dodatkowo zespół nagrał dwa single „Mała aleja róż” i „Skazany na bluesa”. W tym samym roku wyjechali też grywać koncerty do NRD, Szwajcarii i Jugosławii. Rok 1986 zaowocował samymi wielkimi koncertami, z czego jeden z nich został utrwalony we fragmencie filmu o polskim rocku- „My Blood, Your Blood”. W tym samym roku powstał również kolejny album „Absolutley live”, nagrany na żywo w krakowskim Teatrze STU. Jedyną nieciekawą rzeczą jaka wydarzyła się tego roku było oddalanie się od zespołu Riedla i Giercukiewicza , które spowodowane było ‘przygodami’ z narkotykami, jakie właśnie przeżywali. Właśnie w tym czasie Giercukiewicza zastąpił Krzysztof Przybyłowicz, którego miejsce zajął – już na stałe- Marek Kapłon. W 1987 Dżem coraz częściej występował bez Ryśka. Powodem tego były jego poważne już problemy z narkotykami. Jednak kapela często występowała z Moniką Adamowską, Ireneuszem Dudkiem i Tadeuszem Nalepą. Mimo wszystko dalej nagrywali, jak tylko mogli to z Riedlem, za którego głos, właśnie wszyscy kochają Dżem. Najpierw była „Zemsta nietoperzy” z samymi premierowymi utworami, później koncertówka „Tzw. przeboje– całkiem Live”. W 1988, na singlu studyjnym z „Ostatnim ciężkim rokiem” i „Nie jesteś taki jak dawniej”, kończy się wydawanie singli na winylach.
Następny album, „Numero Uno” , zespół wydał razem z Tadeuszem Nalepą. Wraz z końcem lat 80. kapela zaczęła coraz częściej współpracować z wokalistkami, co było dowodem na to, że mają problemy ze swoim wokalistą. W tamtym czasie występowały z nimi m.in. Małgorzata Ostrowska i Martyna Jakubowicz. Rysiek Riedel miał coraz większe problemy z narkotykami, tym samym utrudniał pracę zespołowi gdyż nie zjawiał się na próbach, a czasami nawet na nagraniach studyjnych. 24 czerwca 1989r. zagrali wielki koncert w katowickim Spodku, z okazji dziesięciolecia zespołu. Tym samym zapoczątkowali cykl urodzinowych imprez w Spodku. W tym samym czasie, pożegnali się jednak z Jacobsonem. Nowym menadżerem został Leszek Martinek. Zespół założył również swoją Spółkę Cywilną „Dżem” . Dodatkowo zmienił się perkusista, mianowicie Kapłona zastąpił Jerzy Piotrowski. Nagrany właśnie z Piotrowskim album „Detox” okazał się wyjątkowym. To na nim właśnie znajdziemy „List do M.”, „Sen o Victorii” czy „Jak malowany ptak”. Niedługo potem nadszedł nowy perkusista, Zbigniew Szczerbiński, który okazał się już ostatnim, zespół nagrał z nim album „Autsajder”.
Przez kolejne lata zespół ciągle nagrywał i koncertował, czyli wszystko się układało i było na dobrej drodze. Niestety w 1994r. zdrowie Ryszarda Riedla się gwałtownie pogorszyło…Zmarł 30 lipca, bezpośrednią przyczyną zgonu była niewydolność serca. W tym czasie zespół żył w niepewności, co z nimi dalej będzie. Wszyscy wiedzieli, że Dżem bez Ryśka to już nie będzie to samo…Mimo wszystko instrumentaliści dość dobrze poradzili sobie ze znalezieniem nowego wokalisty, wpadli na pomysł konkursu. Dzięki temu znaleźli nowego wokalistę, mianowicie konkurs wygrał Jacek Dewódzki, zdania na jego temat były podzielone, jedni mówili, że jest kopią Riedla a inni że to całkiem nowy ‘okaz’ w historii polskiego rocka. Pierwszym albumem jaki nagrali razem był „Kilka zdartych płyt”, odkrywający nowy, bardziej hardrockowy styl Dżemu. Nowy członek zespołu pokazał swoje zdolności dopiero w Spodku na pierwszym koncercie upamiętniającym Ryśka, w pierwszą rocznicę jego śmierci. Bardzo wzruszający i uroczysty koncert, na którym wystąpiły takie gwiazdy polskiej sceny muzycznej jak: Ostrowska, Nalepa, Czesław Niemen, Krystyna Prońko, Wojciech Waglewski itd. został udokumentowany trzypłytowym albumem „List do R. na 12 głosów”.
Odnowiony Dżem zaczął częściej występować w klubach, amfiteatrach czy na festiwalach. Następnym albumem jaki nagrali była płyta „Pod wiatr”, gdzie pokazali bardziej posępne i wręcz smutne numery. Rok 1998 okazał się wyjątkowym. Dżem poprzedzał na stadionie w Chorzowie…samych Rolling Stonesów, a później dał cykl koncertów, które zostały uwiecznione na płytach „Dżem w Operze”. W tym samym czasie miał miejsce również pierwszy wyjazd grupy do Stanów Zjednoczonych, gdzie z resztą chętnie powracali. Następnym krokiem do przodu, oprócz wydania kolejnej płyty, było nagranie piosenki „To ja złodziej” , która wzięła się od tak zatytułowanego filmu Jacka Bromskiego. Dodatkowo- oficjalnie z okazji swojego dwudziestolecia- wystąpili po raz pierwszy na festiwalu w Opolu.
Z początkiem nowego wieku zmienił się wokalista zespołu. Nadszedł nowy członek, który odświeżył trochę formułę Dżemu, a mianowicie był nim Maciej Balcar. Pierwszym jego występem był Tyski Festiwal Muzyczny im. Ryśka Riedla. Balcar popisał się na płycie „2004”, na której słychać trochę nowych popowo-soulowych brzmień np. „Dzień świstaka” ale też coś w starym stylu np. „W imię ojca”, jednak hitem płyty okazała się ballada „Do kołyski”. 27 stycznia 2005 roku wydarzyła się jednak tragedia… Wracając z koncertu w Rzeszowie bus, którym jechali został potrącony przez inne auto i wypał z jezdni. Wypadku nie przeżył Paweł Berger… Mimo wszystko zespół po raz kolejny poradził sobie z tak bolesną stratą członka. Na miejsce Bergera przyszedł Janusz Borzucki. W tym właśnie czasie grupa odbyła cykl koncertów promujących film „Skazany na bluesa.” Film, reżyserii Jana Kidawa-Błońskiego, opowiadał o życiu i twórczości Ryśka Riedla. Można by powiedzieć, że na tym kończy się wielka kariera Dżemu. Zespół dalej koncertuje, jednak już tylko jako ‘weterani’...
3 października 2009r. obchodzili swoje trzydzieste urodziny.
Pełna dyskografia Dżemu:
• Maj 1985- Dżem / Dzień w którym pękło niebo
• Październik 1985 – Cegła
• Wrzesień 1986 - Absolutley Live
• Marzec 1987 – Zemsta nietoperzy
• Kwiecień 1988 – Lunatycy – czyli przeboje tzw. całkiem live
• Listopad 1988 – Numero Uno
• Czerwiec 1989 – Urodziny
• Sierpień 1989 – Najemnik
• Sierpień 1989 – The Band Plays On…
• Październik 1990 – Dżem Session 1
• Czerwiec 1991 – Detox
• Styczeń 1992 – The Singles
• Październik 1992 – Wehikuł czasu – Spodek 92’ (1) & (2)
• Kwiecień 1993 – Ciśnienie
• Październik 1993 – 14 urodziny
• Grudzień 1993 – Autsajder
• Sierpień 1994 – Akustycznie
• Grudzień 1994 – Akustycznie suplement
• Marzec 1995 – Kilka zdartych płyt
• Grudzień 1995 – List do R. (1) & (2) & (3)
• Wrzesień 1997 – Pod wiatr
• Kwiecień 1999 – Dżem w operze
• Czerwiec 1999 – Dżem w operze 2
• Maj 2000 – Być albo mieć
• Czerwiec 2000 – To ja złodziej (muzyka do filmu)
• Sierpień 2003 – Przystanek Woodstock
• Marzec 2004 – Złoty paw
• Wrzesień 2004 – Dżem 2004
• Czerwiec 2005 – Przystanek Woodstock 2004
• Listopad 2005 – Skazany na bluesa (ścieżka dźwiękowa oraz fragmenty filmu)
Dodatkowo w 2004 roku powstał film dokumentalny reż. Krzysztofa Magowskiego, „Sie macie ludzie!” . Opowiada on o życiu Riedla. Zawiera wywiady i wypowiedzi członków zespołu….
Ciekawe video:
http://www.youtube.com/watch?v=t55VSBRjq50&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=jGqdYqYlHDY&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=1hobyz0Q3Wo&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=vUJFNXJ5nZc&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=36sc39-SKXM&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=DRyXYi3-cp0&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=OKECaAyWuCU&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=tKM2frV8InQ&feature=related
|
|
Brak dodanych komentarzy. Może czas dodać swój?
|
|
|
Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.
|
|
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.
Brak ocen. Może czas dodać swoją?
|
|
|
|
